جامعه ستیزی، یک اختلال شخصیتی

مطالب مرتبط

5 دیدگاه

  1. پریسان مسکنی says:

    سلام از مقاله شما درباره جامعه ستیزی خیلی خوشم اومد لطفا مطالب جدید درباره این موضوعات را برام بفرستید . باتشکر

  2. drn says:

    سلام
    من بیشتر مواقع دوست دارم تنها باشم,یه جورایی تظاهر میکنم که با هم اتاقی هام دوست هستم چون لحظه ای به خودم میامو میفهمم برام مهم نیست که دیگران وجود داشته باشن یا نه,
    به خونوادم خیلی اهمیت میدم ولی جامعه و ادمای دور و برم رو اعصابم هستن,مخصوصا جامعه افسار گسیخته و بی اساس امروزه.
    احساس میکنم دیگران منو درک نمیکنن ولی احساس دلسوزی نسبت به بقیه دارم و بعد از سادگی خودم حالم بد میشه.میخوام در قبال ظلمی که بهم از طرف جامعه میشه واکنش شدیدی نشون بدم ولی جوابشون رو فقط با نیش و کنایه یا بیشتر مواقع سکوت نشون میدم.
    نمیدونم جایگاهم توی جامعه کجاست به نظر خودم که گوشه ای نشستن بهترین جا برام هست.

  3. جعفر says:

    من دقیقا ۶ تا یا بیشتر از اون علائمو داشتم ولی نمی‌دونم باید چه کار بکنم ، راهنمایی لطفاً

  4. ب says:

    دختری ۲۲ ساله هستم.افسردگی و اضطراب اجتماعی و حتی اضطراب های ناگهانی دارم.این ها تشخیص دکترمه . و خودم فکر میکنم علاوه بر این ها دچار حملات پانیک هم میشم.بیشتر داخل حمام و آسانسور و جاهای تنگ یا تاریک.اخیرا هم حدس میزنم بخاطر افسردگی و اضطرابم دارم از جامعه بیزار میشم.علائمی که دارم اینا هستن: بی تفاوتی نسبت به احساسات دیگران.بی تفاوتی به زندگی و اتفاقات.یه وقتایی که صدای بچه ها رو میشنوم دوس دارم خفه شون کنم…نمیدونم این احساسات بد جامعه ستیزیه یا نه.لطفا راهنمایی کنید

  5. زهرا says:

    من از روان شناسا خوشم نمیاد چون فکر میکنند آدمها مثل حیوانات یه رفتارایی دارند که همشون تعریف شده اند متاسفانه ما تو جامعه ای زندگی میکنیم که برای اینکه از غیبت کردن دروغ گفتن و دروغ شنیدن و تمسخر و تحقیر و خیلی چیزای غیر انسانی دیگه دور باشیم باید بیشتر تنها باشیم این قیمت خوب بودنه…

دیدگاه خود را بنویسید: (توجه: برای درج بک لینک و تبلیغات با آی دی kamranzxc در تلگرام تماس بگیرید)

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *