www.mardoman.net

توجه: استفاده از کلیه مقالات و مطالب سایت مردمان در مجلات، روزنامه ها، سایتها و برنامه های تلویزیونی با ذکر منبع آزاد است.

سندروم اسپرگر و ناهنجاری اختلال در تمرکز

بروز این سندروم از سن 6 سالگی به بعد نمایان می شود. معمولاً این بیماری از زمان 2 سالگی به بعد ایجاد می شود، متأسفانه پزشکان در معاینات دوره ای کودک، تنها به معاینات بدنی و رشد جسمی وی می پردازند و توجّهی به رشد روحی و ناهنجاری های رشدی او در این زمینه ندارند. تا در نهایت علائم این بیماری در شروع مدرسه، بروز می کند، بیشتر پزشکان این بیماری را به اشتباه " آتیستیک" (درخودماندگی) تشخیص می دهند، در مواقعی هم از گفتن حقیقت به والدین خودداری می کنند، چرا که برای تمام خانواده ها داشتن فرزندی "فعّال و انرژیک" یک افتخار است نه این که یک کودک "آتیستیک".

پزشکان متخصص در این زمینه، بر اساس رفتارهای کودک، بیماری وی را طبقه بندی می کنند. در بیشتر کودکان علائم ناهنجاری کمبود توجه با سندروم اسپرگر بسیار شبیه به هم هستند امّا در واقع تفاوتهای بارزی بین این دو ناهنجاری وجود دارد. پزشکان آسپایس (aspies) "اختلال در تعاملات اجتماعی" یا "فرضیه ذهنی" می خوانند، "فرضیه ذهنی" در واقع، به معنی این است که هر کسی درک این را داشته باشد که احساسات، افکار، اهداف و آرزوهای افراد مختلف در مقایسه با خود در اجتماع متفاوت است. کودکان نرمال، بطور طبیعی می توانند در مدرسه و اجتماع، با زبان، چشم، حرکات و ... مفهوم خود را رسانده و ارتباط برقرار کنند و در نهایت با در نظرگرفتن توقعات و انتظاراتشان به اهداف خود برسند، در حالیکه کودکان آسپایس این توانایی را ندارند.

به نوعی می توان این طور گفت، ناهنجاری اختلال در توجه، یک تغییر رفتاریست در حالی که سندروم اسپرگر خود از بدو تولد در بیمار به عنوان یک حالت مادرزادی وجود دارد.

مبتلایان به هر دو ناهنجاری فوق، رفتاری عصبی، خشن دارند و به تندی و با صدای بلند حرف می زنند. در واقع هر دو اختلال در برقراری روابط اجتماعی و عدم تعادل رفتاریست.

کودکی که ناهنجاری عدم تمرکز حواس دارد، می داند چه کار باید بکند امّا فراموش می کند، در حالی که کودکی که آسپایس دارد واقعاً نمی داند چه کار کند. آنها از رابطه ی اجتماعی و ارتباطات بین دو نفر، درکی ندارند. حتّی خود او نیز نمی داند که اگر هم بخواهد با کسی حرف بزند، صرفاً طرف مقابل را از حرفهایش کلافه و خسته می کند.از طرفی، این کودکان به خودی خود، کنترلی بر حرفهایشان ندارند و خود نیز شاید چیزی از آنها نفهمند.

این کودک، همانند کودکان دارای ناهنجاری عدم تمرکز، عمدتاً قدرت تمرکز ندارند، فراموش کار و آشفته هستد، امّا با این تفاوت که کودکان آسپایس هیچ قدرت تشخیصی ندارند. آنها تنها به چیزهایی که در محیط اطرافشان از نظر آنها مهمّ است توجّه می کنند. وقتی آموزگار او چیزی روی تخته می نویسد، از نظرش مهم است و تنها آن را می ماند، امّا اصلاً به این موضوع توجّه ندارد که آن نوشته ها را باید برای امتحان یا جلسه بعدی به خاطر بسپارد! آنها همواره به مسائل جزئی و بی اهمیّت فکر می کنند و از موارد مهمّ و اصلی غافل هستند، آنها قوانین و روشهای زندگی را نمی دانند. در حالی که کودکان "ناهنجاری عدم تمرکز" تنها به مسائل ریز و جزئی فکر نمی کنند. و کاملاً به قوانین و اصول امور آگاه هستند، فقط نمی توانند تسلط و تمرکز کنند. کودکان آسپایس در عالم خیال، برای خود دنیای و افکاری کاذب دارند که همه جا با آنها همراهند. آنها شاید ساعتها در افکار خود، بازی کامپیوتری می کنند، کتاب و موسیقی گوش می دهند و در اعمال و رفتار آنها هیچ اثری از انگیزه یا فعالیتی مثبت دیده نمی شود.

او در دنیای تخیّلی و افکار و رویاهایش، تحت روش و الگوهای ساخته ذهن خود پیش می رود. کودکان مبتلا به عدم تمرکز نیز دچار این حالات گیجی و عدم تعادل هستند امّا به دلایل دیگر. بطور مثال، در کارهای روزمره خود، به علّت عدم اطمینان از انجام آنها، دائماً در مورد آن شک دارند.(سوالاتی مثل، آیا مسواکم را درست زدم؟ بند کفشهایم را درست بستم؟ ....)

طبق آخرین آمار، 60 تا 70 درصد آسپایس ها از عدم تمرکز نیز رنج می برند، که خود به نوعی با عوامل و تحریک اسپرگر می باشد. البته نظرات مختلف در این مورد گویای این است که برخی معتقدند این دو بیماری بطور همزمان نمی تواند در یک بیمار بروز کند، در حالی که بعضی پزشکان بر این باورند که این دو ناهنجاری یکسان می باشند، امّا تمامی این نظریات 100% از نظر علمی ثابت نشده است و دقیقاً نمی دانند که چه اختلالات مغزی و تغییرات شیمیایی، هورمونی در بدن موجب این بیماری ها می شود.

به دلیل شباهت زیاد علائم این بیماری ها با دیگر سندروم ها، تشخیص دقیق بیماری در یک کودک ممکن است سالها با آزمایشات و احتمالات زیاد، انجام گیرد. مشکل اصلی این است که بسیاری از کودکان در مصرف داروها، روان درمانی ها و ... همکاری لازم را نمی کنند. اگر هم شرایط قبول کند، به دلیل زمان زیاد تشخیص و طول درمان، از همکلاسی ها و هم سن و سال های خود عقب می افتد.

روان درمانی گام های بزرگی را در کنترل و کمک به این بیماران برداشته است، هرچند که به گفته ی دکتر ای.جن کستللو، حدود 200 تا 300 سال است که محققین در حال بررسی و درمان کامل این سندروم ها هستند. والدین باید همواره بر رفتار و علائم غیرطبیعی کودکان خود دقّت کنند، چرا که بروز چنین ناهنجاری هایی برای هر خانواده ای ناگوار است.




 

 توجه: نظرات ارائه شده توسط کاربران صرفاً دیدگاه شخصی آنها بوده و سایت مردمان هیچگونه مسئولیتی در قبال این نظرات ندارد. لطفاً اگر نظری حاوی مطالب توهین آمیز و سایر موارد ناشایست است برای گزارش آن روی لینک مقابل کلیک کنید: گزارش

  • ارسال مقاله
  • چاپ
  • آرشیو مقالات مد و مسائل زندگی
  • امتیاز
  • افزودن به علاقه‌مندی‌هاعلاقه مندی


Bookmark and Share

ارسال برای دوستان


آدرس ایمیل گیرنده:
نام شما :

نظرات

نرگس ir ۰۳:۰۴ - ۸۹/۰۱/۲۸
32
51

من مطالعات زیادی روی سندرم آسپرگر انجام داده ام، لطفا در مطالب فوق تجدید نظر کنید بیشتر از 90 درصد مطالب فوق اشتباه است

mary ir ۰۱:۳۵ - ۸۹/۰۷/۲۹
24
29

نرگس عزیز من یک فرزند اسپرگر 10 ساله (پسر) دارم لطفا بیشتر توضیح بده و با marila 1389@yahoo.com ارتباط برقرار کن وکمکم کن

ملینا ir ۱۰:۵۳ - ۸۹/۰۸/۰۴
27
27

سلام نرگس جون من پسر چهار ساله ای دارم که اسپرگر هست لطفا من و راهنمایی کن

MARY ir ۰۴:۰۶ - ۸۹/۰۸/۱۰
31
23

سلام ملینای عزیز ضمن همدردی با شما من تا جایی که بتونم تجربیاتم رو در اختیارتون میگذارم چون در سن یایین بیماری رو تشخیص دادن بسیار قابل درمان است (درمان دارویی و رفتار درمانی) لطفا با من تماس بگیرید خوشحال میشم بتونم کمکی کنم

mary ir ۰۲:۴۲ - ۸۹/۰۸/۱۱
34
25

ملینای عزیز ایا شما با روشهای درمانی نوروفیدبک اشنایی دارید ایا از داروی فلوکستین و ریسپریدون تا کنون استفاده کرده ایدلطفا در مورد علایم بیماری توضیح بدین اسپرگر انواع گوناگونی بسته به علائمش داره وبعضی از علایم با رشد سنی و رفتار درمانی بهبود پیدا میکنند مثلا من تونستم در پسرم برقراری ارتباط با همسالانش رو در سطح خیلی بالا بهبود ببخششم یا ......خیلی خوشحال میشم بتونم راهنمایی موثری داشته باشم ضمن اینکه میدونم داشتن فرزند اسپرگر بسیار سخت و رنج اور میتونه باشه به امید فردایی بهترو زندگی شیرین برای همه ی خانواده های اتیسم و اسپرگر

Hamed ir ۱۲:۲۴ - ۹۰/۰۶/۱۹
1
0

سلام. اینجا معمولا خانوم ها نظر میدهند. اما من هم درخواست کمک برای پسر 5 ساله ام دارم. ظاهرا که آسپرگر مشکل ما هم هست. پسر من حافظه بسیار عجیب و بالاییی داره ولی معنی حرفهایی رو که میزنه نمیفهمه و فقط با تکیه به حافظه اش اونها رو حفظ میکنه. لطفا به من هم کمک کنید. ahmad_st2000@yahoo.com

سولماز ir ۰۷:۴۲ - ۹۰/۱۰/۱۱
0
1

سلام من برای یک پسر 14 ساله مبتلا به اسپر گر احتیاج به راهنمایی دارم. ایا مراکزی برای حمایت از این کودکان در تهران هستند. ایا سایت یا کتابی در این زمینه میتونید به من معرفی کنید؟ ممنونbazrafshan_solmaz @yahoo.com

سالی a1 ۱۲:۴۸ - ۹۰/۱۲/۱۳
3
0

سلام پسر من12 سال دارد واسپرگر هست من هم نیاز به راهنمایی دارم.چه کار میشه براش کرد که کمی احساس ارامش کند؟ لطفا هر کس تجربه مفیدی داره در اختیار دیگران بذاره.

امید ir ۰۱:۲۴ - ۹۰/۱۲/۲۹
4
1

سلام.من 25 سالمه و بعد از دیدن کارتون Mary and Max فهمیدم که این بیماری چی هست و بعد از جستجو در اینترنت فهمیدم که من هم همین مشکلو دارم و نمی دونم هم چی کار کنم. می تونم اطلاعاتم رو به عنوان یک نمونه ی زنده در اختیارتون بگذارم omidoo_65@yahoo.com

سعید ir ۰۴:۲۶ - ۹۱/۰۷/۲۴
1
0

با سلام پسرمن مهدی 7 سال داره علائم آسپرگر داره کمکم کنید.saeed_14@ymail.com

گلشن ir ۰۴:۵۳ - ۹۳/۰۳/۰۴
1
0

سلام ، منهم یک پسر ۴ ساله دارم واقعیتش تشخیص دادن اوتیسم و آسپرگر برای من سخته، تا حدودی کلمات وگفتار داره ولی ترجیح نمیده برای ارتباط استفاده کند. علاقه به ریاضیات ویاد گرفتن شکل های هندسی داره، با همسن وسالاش قاطی میشه ولی ارتباط خیلی ساده ای داره! اگر می توانید کمکم کنید.

نوشتن يک نظر

    پیغام شما :
نام :
آدرس ايميل :
لينک :
کلمه امنیتی :