چرا از بدبختی و شکست دیگران خوشحال می‌شویم؟

ارسال به دوستان
1 ستاره2 ستاره3 ستاره4 ستاره5 ستاره (1 امتیاز, میانگین: 4٫00 از 5)
Loading...

مطالب مرتبط

23 دیدگاه

  1. فرزانه می‌گه:
    text for dislike(5) text for like(4)

    حالا چرا عکس Geremy Clarckson مجری برنامه Top Gear رو گذاشتین اینجا؟؟؟؟؟؟؟؟

  2. galxy می‌گه:
    text for dislike(0) text for like(3)

    خوشنودی از بدبختی دیگران . چه حس بدی . این موفقیت نیست بدبختیه !!

  3. ضیاء می‌گه:
    text for dislike(1) text for like(1)

    ولی من حس میکنم این عکس با توجه به شخصیتش تو برنامه تخت گاز خیلی به این بحث میخوره !!!!!

  4. سهیل می‌گه:
    text for dislike(0) text for like(1)

    پرداختن به احساسات و افکار موذیانه که ممکن است در پس قلب به ظاهر مهربان و خیرخواه هر یک از ما لانه کرده باشد ، موجب خودآگاهی بیشتر و حل مشکل خواهد بود.

  5. شهروز می‌گه:
    text for dislike(0) text for like(5)

    جالبه که در این دنیا تقریبا همه مردم فقط به فکر موفقیت خودشون هستند (از جمله خود من) و هیچ کس فکر نمیکنه که شاید اگر همه موفق بشوند خودبخود من هم موفق تر خواهم بود.

  6. uk می‌گه:
    text for dislike(1) text for like(0)

    این جرمی تو بریتانیا هم نقشه موضوعه بحثو داره ولی طنزش۰۱۰۰۱۰۰۱

  7. سینا می‌گه:
    text for dislike(0) text for like(2)

    مقاله خوبی بود، اما عشق، هیچ ربطی به موضوع کلی مقاله نداشت!!
    اینکه چرا در این مقاله مطرح شد، برای من سواله!!!!

  8. مهسا می‌گه:
    text for dislike(1) text for like(1)

    من خواهری دارم که دقیقا همچین شخصیتی داره.شاید باورتون نشه ولی ب ااینکه خواهرمه ومن یه زمانی واقعا عاشقش بودم وخیلی بهش تو زندگی کمک کردم ولی اون همیشه علنا به ناراحتی من ودیگران میخنده وخوشحال میشه و هیچ وقت ندیدم با انسانهای دیگه همدردی داشته باشه وچون خودش همچین شخصیتی داره وقتی من نسبت به خودش یا دیگران مهربونی یا فداکاری می کنم به من میگه تو یه ادم موذی هستی که دوست داری خودت رو مهربون نشون بدی.فکر می کنم نسل انسانهایی مثل من تو ایران در حال منقرض شدنه چون متوجه شدم بقیه اونقدر ازرفتارهای خوب من تعجب می کنن که دچار شک میشن نمیدونم شاید من یه ایرادی دارم که اصلا حس حسادت وبدخواهی در من وجود نداره.شاید باورتون نشه ولی حتی وقتی می خوام به کسی که بهم بد کرده تلافی کنم نمیتونم ووقتی مشکلی داره کمکش می کنم فکر می کنم ژن من اینجوره ونمیتونم عوضش کنم.ازتون خواهش می کنم منو راهنمایی کنید تا با خواهرم که همچین شخصیتی داره چطور رفتار کنم؟

  9. مینا می‌گه:
    text for dislike(0) text for like(1)

    درسته که خوشحال شدن به خاطر ناراحتی دیگران ناپسنده ولی شخصا در بعضی از مواقع به من کمک میکنه که خودمو نبازم و امیدوارانه به تلاشم ادامه بدم و احساس کنم دنیا هنوز به آخر نرسیده

  10. text for dislike(0) text for like(0)

    مقاله جالبی بود
    واقعا همه همینجورین
    یه جورایی اگه کسی ادعا کنه که نسیت دروغ میگه
    شاید ظاهرا ناراحت بشن اما در واقع خوشحالن

  11. M@RY@M می‌گه:
    text for dislike(0) text for like(1)

    خیلی جالب بود و حکایت از پیچیدگیهای ذات انسانی داشت که حتی خیلی وقتها خودمون متوجهش نیستیم و از شنیدنش هم ممکنه تعجب بکنیم.موردی که من در این زمینه اطلاع دارم درباره ی مردن آدمهاس.وقتی خبر مرگ کسی رو می شنویم شاید بلافاصله بگیم :ای وای چه بد!بعدشم :خداروشکر،خوب شد که واسه من یا خانواده من اتفاق نیفتاد.اما نکته جالبتر اینه که حتی در مورد آدمای نزدیکتر به خودمون هم در کسری از ثانیه این به ذهنمون میاد که خوب شد من نبودم.ممکنه خیلی گریه کنیم برا از دست دادنش،غش و ضعف کنیم یا حتی لفظا بگیم کاش من جای اون مرده بودم اما حقیقت این نیست.بهیچوجه منظور من ریا کردن نیست.این در ناخودآگاه ما شکل میگیره.با این میل قوی حفظ حیات هست که ما هستیم و این زندگی ها هست.

  12. ستاره می‌گه:
    text for dislike(0) text for like(0)

    با صحبتهای مهسا موافقم . واقعا آدمهایی مثه شما در ایران در حال انقراض هستن. و فکرمیکنم تقریبا همه بدونیم علتش چیه !
    واقعا اون شیطان بزرگی که یه زمانی نقل محافل بود حالا توی خودمون رشد کرده و اینقدر بزرگ شده که دیگه کاریش نمیشه کرد. امیدوارم که همه ایرونیها بخودشون بیان و از عاقبتی که در انتظار همه ما هست برحذر باشن. آمین

  13. Sam می‌گه:
    text for dislike(0) text for like(1)

    تیتر خوبی انتخاب نکردین. همه اینطوری نیستن. تیتر شما طوری انتخاب شده که انگار همه مردم اینطورین. در حالیکه این حالت یک نوع بیماری روانی محسوب می شه که طبیعتا همه افراد بهش دچار نیستن

  14. bahar می‌گه:
    text for dislike(0) text for like(4)

    واقعا مقاله جالبی بود شاید بعضی از دوستان هنوز با افرادی که به راحتی حق آنها با پایمال می کنند یا زندگیشان را نابود می کنند برخورد نکرده اند که این حس را بیماری روانی می دانند در صورتی که افرادی که با رفتارهای غیر انسانی و زشت خود و نادیده گرفتن طرف مقابل باعث تباهی زندگی دیگران می شوند دچار بیماری روانی اند که خوشبختانه قانون عمل و عکس العمل دیر یا زود حقشان را کف دستشان می گذارد این نظر شخصی من بود و بحث در این مورد نیاز به تخصص روانشناسانه و بحث های ماورایی دارد

  15. امیر می‌گه:
    text for dislike(0) text for like(1)

    به خوبی یک واقعیت رو تحلیل و تشریح کردید اما مهم نحوه برخورد صحیح با چنین واقعیت تلخیه که اصلا به اون نپرداختید
    در واقع این مقاله بدون ارائه راهکار، صرفا به برانگیختن احساس گناه مخاطبین یا گناهکار قلمدادکردن این نوع افراد منجر میشه
    متاسفانه خیلی از این نوع مقالات به عنوان نتایج بررسی یا نگاه علمی و به بهانه تنویر اذهان و وجدان افراد منتشر و تزریق میشه اما به پریشانی و تشویش هر چه بیشتر ذهن و شخصیت مخاطبین منجر میشه (اگر چه ممکنه کارکرد و نتیجه دیگری براش تعریف شده باشه)

  16. فرزاد می‌گه:
    text for dislike(0) text for like(7)

    من که به شخصه همینطورم ، چندین بار به خودم گفتم که : ” هی پسر این چه افکاریه که توی ذهنت راهشون میدی “… اما چند دقیقه نگذشته که دوباره روز از نو و روزی از نو ، دلم خواسته رقیبم رو در هر زمینه ای مثل سوسک زیر پا له کنم

  17. نانیا می‌گه:
    text for dislike(0) text for like(4)

    مادرم چنین اخلاقی داره وقتی موفقم با رفتارش منو ناراحت و مایوس میکنه و به خلا میرسونه و وقتی بازنئه و در چیزی بد میارم با نیشخندی به هدف رسیدم خودشو ابراز میکنه واقعا نمیدونم چشه شبیه من لباس میپوشه و رفتار میکنه غیر مستقیم بهش گفتم زشت و زننده است مادر پنجاه ساله ادای دخترشو در بیاره ولی گاهی حس میکنم میخواد از من انتقام نسل و رسوم قدیم رو بگیره خواهش میکنم در باره ی چنین رفتارهایی راه کار ارائه بدین
    به مهسا هم میخواستم بگم اگه مهربونی کردی دلیل نمیشه که حتما اون آدم بهت پس بده مهربونی رو بعضیا محبت دیگران رو حق خودشون میدونن نه احساسی از طزف مقابلشون.

  18. ماریا می‌گه:
    text for dislike(0) text for like(4)

    ما تو فامیل از این تیپ آدما داریم. خیلی سخته باهاشون سر کردن. من خوشم نمیاد.

  19. پرتو امید می‌گه:
    text for dislike(0) text for like(4)

    به نظر می اید اینجور آدمها نتیجه چنین تفکرشان فقط در درون خودشان اتفاق میافتد.ونشان دهنده احساس حقارتشان میباشد.

  20. رضا می‌گه:
    text for dislike(0) text for like(3)

    اکثرا از نادانی یا خودخواهی،منفعت طلبی،آدمها شکل می گیرد!

  21. Nima می‌گه:
    text for dislike(0) text for like(0)

    Ta jaye man va amsale man nabashi nmifahmi…enghad az hame keshidam ke char cheshi be zendegi hashoon zol zadam va montazeram tavane shekastane dele mano pas bedan…in edalate

  22. nina می‌گه:
    text for dislike(0) text for like(0)

    مشکل من یه چی دیگس …من با ناراحتی دیگران خوش حال میشم مثلا اگه الان عصبی باشم تا نرم یکی دیگرو همون لحظه عصبی نکنم راحت نمیشم..

  23. شبنم می‌گه:
    text for dislike(0) text for like(0)

    من از ناراحتی دیگران خوشحال نمیشم از موفقیت و خوشحالیشون وقتی که خودم تو سختی ام ناراحت میشم جوری که دوس دارم از دستش بدن و شرایط منو داشته باشن اگه مثل من باشن باهاشون همدردی میکنم و میگم من تنها نیستم اما وقتی شرایط خوبی دارن زندگیشون ازدواجشون تحصیلاتشون خانواده شون همه چیزشون از من بهتره در صورتی که شاید من از خیلی جهات بهتر باشم ازشون یه چرای بزرگ و احساس بدبختی بهم دست میده مثلا یکی از همکارام که سنش از من کمتره و رده اش از من بالاتر و همین طور حقوقش ازدواج کرده و خوشبخته خیلی از خودش و زندگیش تعریف میکنه وقتی اونو میبینم واقعا متوجه میشم بدجور شکست خوردم چندروز پیش داشت پز میداد که ممکنه حامله باشه منم تو سنیم که دلم بچه میخواد وقتی شنیدم که خوشبختیش داره زیاد میشه ناراحت شدم اما جواب آزمایشش که منفی شد خوشحال شدم میدونم این حس درستی نیست و مشکل بزرگیه چون فقط خودمو اذیت میکنم اما دست خودم نیست احساس عقب موندن و بدبختی و گیر کردن و شکست ولم نمیکنه لطفا اگه راه حلی دارید دور از قضاوت بهم بگید

دیدگاه خود را بنویسید: (توجه: برای درج بک لینک و تبلیغات با آی دی kamranzxc در تلگرام تماس بگیرید)

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *