رهبران بزرگ اشتباهاتشان را می پذیرند

ارسال به دوستان
1 ستاره2 ستاره3 ستاره4 ستاره5 ستاره (بدون امتیاز)
Loading...

مطالب مرتبط

1 دیدگاه

  1. دوست شما می‌گه:
    text for dislike(179) text for like(0)

    پدیرش اشتباه اگر چه سنگینی بار یک کوه را دارد آنهم برای کسی که شخصیتش را در گرو سخنانی و اعمالی که زده و انجام داده میبیند اما …اما این تازه قدم اول است ! قدم بعدی اما بیش از آن مهم است و آن مشارکت دادن کسانیست که از این اشتباه لطمه دیده اند .
    شما در تازیخ و در سیاست اگر چه بندرت دیده اید که یک رهبر به اشتباه خود اعتراف کند ولی گویی این اعتراف را مجوزی گرانقیمت برای خود رائی بعدیش میداند . ( در ایران خودمان این را داشته ایم )
    شما اگر شخصیت خطا کاری که به اشتباه خود اعتراف نمیکند را زیر ذره بین بگیرید خواهید دید او همه مشکلش واهمه ایست که از انجام اعتراف دارد و همان مسایل شخصیتی ولی بدنبال آن با زبان و بی زبانی میگوید که دیگر تکرار نخواهد شد و بطور نامحسوس اینبار نظر دیگران را هم در انجام کارهایش بی تاثیر نخواهد گذاشت اما کسی که اعتزاف به اشتباه خود میکند گویی دیگر دینی به دیگران نداشته و باز هفته را از روز دوشنبه آغاز میکند ! ( این ضرب المثل مسیحیانیست که کنایه از اعتراف پیش کشیش خود در روز یکشنه میکنند و از گناه پاک میشوند و دوباره از نو زندگی جدید خود را شروع میکنند !! )
    من کسانی را داشته ام که بسادگی به اشتباهاتشان اعتراف کرده اند ( اشتباه نکنید من یک کشیش نیستم فقط یک روانکاو هستم ! ) اما به همان سادگی مجددا اشتباه خود را تکرار میکنند .پس اعتراف به اشتباه هنوز آن چیزی نیست که ما را راضی کند عدم تکرار اشتباه است که میتواند صدا ها را خاموش کند .

    و بعنوان آخرین راهکار : اگر شما با خود رائی دیگران را به بهشت ببرید نهایتا همه میشوند قوم بنی اسراییل که بگویند نمکش کو سیرش کو اما اگر با مشارکت دادن دیگران همه به جهنم هم که ببرید کسی نیست که از شما به بدی یاد کند !!
    دوست شما

دیدگاه خود را بنویسید: (توجه: برای درج بک لینک و تبلیغات با آی دی kamranzxc در تلگرام تماس بگیرید)

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *